Koca Ateş Bey-1

Âdem:   

          Ah oğullarım, kızlarım

          Sizler dünyanın efendileri

          Yolların üzerindeki tüm ayrık otlarının zehirlerinin tatlarına bakanlar

          Ne desem size bilmiyorum ki

          Evlatlarım Avuçlarınızın içinde

          Küçük  küçücük bir kuş pır pır etmekte

          Onun kanatları altında bir hazine,

          Hazinenin içinde küçük bir tohum

          Tohumun içinde ufuklarınızı aydınlatacak ışık saklı.

          Tüm lanetlere karşı

          Parlasın ışığınız.

          Sizin neşeli kızlarınız ve oğlanlarınız

          Tüm ağaçların altında dans edip dursun.

          Sesleri yankılasın göklerde ve hayat bulsun

          Tüm evren ve adamlar.

                                 

      

                    

    Koca Ateş Bey:

                         Koca kadın ölecekmiş,

                         Son dansını edip kayın ağaçlarının ardındaki tepeye gidecekmiş.

                         Güneşin ışıklarından önce sürükledi beni kara ormanın en kuytusuna.

                         Kara ormanın en karanlık yerine taşıdı davulumu.

                         Ancak böyle arınırmış

                         Ve sonra çıkarmış tepedeki sonsuz uykusunun parlak yatağına.

                         Ah koca kadın ah.

                         Ah benim Ay yüzlü perim biz ne zaman kocadık.

                         Anam sen doğduğunda derdi,

                         Gecenin içindeki bulutların arasından ayın parlak yüzü sıyrıldı.

                         Sen doğduğun gece oğul,

                         Işık yağmuru döküldü gökyüzünden aşağılara.

                         Seherinin ilk ışıklarıyla ısındı tüm kemiklerimiz.

                         Biz ısındık sen oğul güldün.

                         Sen yürüdün biz güldük.

                         Sen oğul adınla doğdun.

                         Işığın ve sıcağın aleviyle yangın bu oğul

                         Ateş oğulum oldu derdi.

                         Anamın Ateş oğlu,

                         Ay kızın Ateş kocası,

                         Kadınıyla birlikte çıkacak sonsuz uykusunun suskun tepelerine.

                         Koca kızının yangın yüreğiyle birlikte solacak alevimin alazı,

                         Işığımın kaynağı, adımın sıcağı.

                         Yedi başlı canavarları yerin yedi kat dibine gönderip,

                         Üstlerine yedi kat kaya yığan koca Ay kadının ardından

                         Bakacak göz kalır mı koca Ateş’in içinde.

                         Tüm yangınlar söndükten sonra adımın bir hikâyesi kalacak dillerde.

                         Göklere doğru doru atımın terkisinde

                         Ay tüm güzelliğiyle yol alacak.

                         Fırtınaların ardından dağılan bulutların kara gecelerinde

                         Gökyüzünde gezen ayın bir yüzünde Ateş Bey ile Aykızın sureti dolanacak.

                         Yüzlerini yukarı kaldırıp bakanlardan biri hatırlayacak bizim hikâyemizi.

                         Onlardan biri küçük bir ateş yakacak,

                         İçlerinden biri davuluna vuracak usul usul

                         Gecenin suskunluğunda yırtacak göklerin sakin sularını.

                         Biz gülerek bakacağız onların haylaz oyunlarına.

                         İnsanoğlu, uslanmaz oğul