ANTAKYA ZAMANLARI

İlk Sahne:

   Ayakları zincirle veya iple bağlı bir adam, Son çağın Hikâyesindeki adam ve kadın olabilir, perdenin açılmasıyla birlikte sahnenin bir ucundan öteki ucuna adımlarını zorla atarak veya sürükleyerek geçerler. Sahne arkasından bağlı oldukları ipler çekilerek ilerlemeleri güçleştirilir. Bu sürede tek bir ses duyulacaktır gerilerden.

GEÇMİŞ ASLA BAĞLARINI KOPARMAZ GÜNDEN!!!!!!!!!

Konuşmacı: bu tüm oyunu içeren bir anatıcı

Ey masalı gerçeğe,

Gerçeği masala benzeten kent!

Kıdem atladım sevginde, sokaklarına bıraktım solukları, 

Nehrinin nidasında sevdim su-yu ,

Yaşımı yaşamadıysam suçlu sensin
Senin gibi hissetim hep zamanı,

Zamanlı, zamansız sevdim sana dair olanı....
Benzersiz bir tarih sayıklarken geçmişin giz döken yüzünde,

Bir biri ardına sıralanır aşk...

Işık ekerken nehrin,

Nadasa bırakılmış sol yanında illaki yeşerir sevda…

Adamın kadına, kadının adama aşkı konuşulur...

Bir konuk kılı kırk yararcasına yazar şirini, şiirinde

Ve her aşk yaşanırken tarihin değişik karelerinde,

Tek bir şey duruyordur yerli yerinde

Tek bir ses

      Antakya!…

Konuşmacı:

Kavşakların kaderini yaşıyordu kent.

Kutupların arasında eziliyordu.

Buluşuyordu tüm ötekiler kıyısında nehrin.

Kucaklar doluyordu her birinin sevdasından,

Ekilen tohumlarla.

Sonra ayrılıyordu çiçekler,

Gidenler ve ardında kalanlar,

Sonsuz bir yasın eşiğinde açıyorlardı.

 Geçmiş tüm sırlarını döküyordu aralıksız,

Biçiyordu ekinlerini.

Adam kadının eteğinden topluyordu yağmurları,

Kadın Adamın kıyısından doğuruyordu Güneşlerini.

İzliyordu aynı kentin yıldızları,

Adı, aşk kokan çocukların yazgılarını,

Tutuyordu bir bir

Kayanların arasından.

Hiçbir yıldız düşmüyordu yere,

Onları kavuşanların hatırına, tutuyordu;

                                                               Antakya!!!!!

 BABİL ZAMANI

Anlatıcılar: Babil ve Kule

Babil: 

           İnadına bir tırmanış!

           Yer ve gök arasında,

           Aynı dili konuşan insanlık,

           Suyun saflığı, toprağın şefkati ve havanın hafifliği

           Bilemezdi isyanın büyüklüğünü.

           Karanlığın, dillerin bağının çözülmesiyle çökeceğini,

           Gecenin gündüze, dünün güne karışıp

           Bağlarını yakacağı Güneşin

           Rüzgârın ekinlerini savuracağı

           Nehirlerin bile tersine akacağı

           Bilinmezdi.

Kule:

          Uzanmalıydı başı yıldızlara

           Işıkları sönmeye yüz tuttuğunda güneşin

           Kulenin en tepesi parlamalıydı

           Gecenin içinde

           Gümüş rengi yıldızların arasında

           Bakır sarısı bir gece güneşi doğmalıydı.

          

Babil:

          Bir lanetin doğuşuna

          Esir olacaksa adım

          Kendi kendimi yok etseydim

          Çocuklarımı boğsaydım kendi ellerimle

          Dilleri dolaşsaydı ağızlarında adım olanın...

          Bunun bir isyan olduğunu bilseydim,

          Kazdırmazdım toprağımı,

           Taş taş üstüne konulamazdı.

           Bilseydim,

           Kulenin uzandığı yeri ve göğü parçalayacağını,

          Her taşın altında

                          Bir Babil ezerdim...

          Bilseydim,

          Bu cezanın, dillerin çukuruna düşeceğini

          Tüm insanlık adına

          Hazırdım yok olmaya.

Kule:  

        Yukarı yükseldiği yol kadar,

         Yerin kalbine de inmeliydi.

         Bilinmez yer altına doğru

          Bir yol açılmalıydı.

         Yükseldiği kadar derinleşmeliydi de,

         Bu ancak bir harikanın,

         Olabilecek en yüce mabedi

                ve

     İnsanoğlunun en büyük eseri olmalıydı.

 Babil:

       Kule uzandıkça uzandı.

        Merdivenleri tırmananlar nerdeyse,

          Bulutların üstüne yaslandılar...

Merdivenleri inenler,

Yerin karanlığında kayboldular.....

Birden bire yıkıldı bulutlar...

            Ve

Aynı anda kapandı yer.

Her bir kişi unuttu adını:

Anasının, yavrusunun ve tüm var olanların...

Bir tek kendi adı kaldı aklında.

Hepsi konuşmaya başladığında yeniden,

Kulakları duyacak ama akılları almayacaktı, söylenenleri.

Her biri ayrı bir dil konuşacak

            Ve

Yayılacaktı yeryüzüne.

Bu günden sonra artık,

Hiç kimse anlamayacaktı bir ötekini.

İşte böylece ateşlenecekti, savaşların fitili

             Ve

Böylece açılacaktı, dillerin düğümleri....

“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

Babil zamanlarının girişi. İki anlatıcı. Babil ve Kule, iki sevgili, ya da arkadaş, tamda bu kule öncesi, yıkım zamanı ve sonrasında canlandırılacak..........

Vina ve Balal:  İki esir, Vina: kız; Balal: oğlan.

VİNA VE BALAL

Vina: ana baba günü anlamında, karışıklık günü

Balal: Babil kelimesinin İbranice kökü, karışıklık anlamına gelmektedir.

Vina.: Dönüyorlar Balal,

           Yakında dağıtacaklar

           Senin yokluğunda kaybedecek annen ve baban

           evin kalmayacak geriye

           Git Balal

           Bak yükseliyor kule

           Tırmanmalısın sende bulutların arasına

            Belki duyulur sesinde

             Biter bu kavga.

Balal: asıl olan bu esaretin bitmesi vina

            kule bunun için sadece bir hiç

            yeter mi sanıyorsun vina

          bunun gökle ve yerle ne ilgisi var

         bizi onlarmı esir etti

         kim başında tacı taşıyorsa onlar sürüyor bizi

         aynı, tarlalar gibi

         ben zaten kaybetmişim vina

         annem ve babamı

         doğarken kaybetmişim

         başlarında taç olmadığı için

 vina:Onlar bizi kopardıklarında

          sevinmişlerdi bizi doğuranlar

          en azından ölmeyecekler diye

          haklısın balal biz asıl o zaman ölmüştük.

            gılgamışın kaçtığı o ölüm tuzağına biz asıl

           o an düşmüştük.

 balal:  üzülme vina

            Bu bir yazgı değil

            ve korkma

            Bizim için Onlar yeniden gelebilirler

            ve senle benim sevgimiz yarım kalabilir.

           Benim annem senin için her zaman güzel düşünecek bir oğlan doğurmuş

           İşte benim asıl yazgım

           Ve ölümsüzlüğüm bu Vina

           Bilseydi eğer Gılgamış asıl ölümsüzlüğün bu kadar yakınında olduğunu

           Hiç yorulmazdı ve mutlulukla bulurdu aradığını.

Vina: Haklısın Balal,

          Biz büyüdüğümüzde

           Küçülecek bu kule, belki de.

           Sonra, biz büyüyeceğiz

           Hırslarından ve zırhlarından kurtulmuş insanlık adına,

           Doğacağız yeniden

            Başımızda krallar olmadan belki de

                  Ve

           Özgürce sarılacağım sana o zaman.

        

Balal: Ah! Güzel aşığım benim.

           Geleceğin kucağında büyüyor umutlarımız ancak.

           Senin narin sesinin değdiği tüm kulaklar,

           Kulenin her bir taşında yankılanan çığlığa

           Derman olacak sözü beklemekte umutla.

           Bitsin artık bu kavga diye,

           Adı Babil olan yükselmekte,

            Gök ve yer kapılarına doğru.

            Bilselerdi, sadece bizim gözlerimizin perdesindeki

             Ateşin yakıcılığını

           başlarına geçirirlerdi kralların tacını.....

          Sonsuz bir kavganın eşiğinden

          Dönerlerdi böylece.....

Vina: Bilmiyorlar mı ?

         Senin bildiğini Balal?

         Onları yöneten

          Hangi katil görmüyorlar mı?

          Bilseler,

          biz evimizde olmaz mıydık.

Balal: Olurduk Vina.

          Ben, o zaman seni,

           annenin kucağından kaçırırdım.

Vina: Yüzünü bile hatırlamıyorum şimdi onun.

          Sadece sesi kalmış,

          uzaktan, zayıf  ve ağlayarak

           adımı sayıklıyor...

Balal: Üzülme küçük kız!

          Onu bir daha göremeyeceksin diye...

          Senin yüreğin

          yükselen kuleden daha yüce

           ve

          daha derin...

          Benim ellerim uzanıyor sana,

         Onlar bir rüyanın peşinde koşarken.

          Tut ellerimi Vina!

           Tut ki dinsin tüm çocukların

            Kanayan yarası...

             Onların rüyalarının adı olsun Babil....

         

          

           

                   

Babilin yıkım sahnesi: Ani bir gürültü...arkasından insanların korku halinde kaçışmaları sahnede bu anı anlatan bir müzikle birlikte anlatılır. İnsanlar kaçışırken birbirlerine çarpışır. yere düşer. düşenler kalkamaz. Balal ve Vina bu sahneyi kuytu bir köşede gizlenerek izlemektedirler. Müzik aniden kesilir. Uğultu kalır geriye ve ağır ağır uğultu da kesilir. sahnede bulunan kalabalık yardım istemek için bağırdığında her birinden ayrı bir ses çıkmaktadır. Kimse birbirini anlamamakta ama bağırmaya devam etmektedir. Balal ve Vina saklandıkları yerden çıkar ve kalabalığın önüne geçerler. Bir tek onlar birbirini anlamaya devam etmektedirler. Onlar Asinin kıyısından gelmiş çocuklardır ve umutları onları esaretten kurtarmıştır artık. El Ele hepsinin önüne geçerler ve arkada kargaşa devam ederken onlar kendilerini konuşmaya başlamışlardır aslında...

Balal: Anlıyor musun beni Vina

           Duyuyorsun sesimi hala değil mi?

           

Vina: Seni anlıyorum Balal

          Adım ağzından hala aynı seslerle dökülüyor.

          Bu nasıl bir felakettir Balal?

Balal: Bilmiyorum Vina.

           Ancak bildiğim tek bir şey vardı,

           Onun doğruluğunu anlıyorum şimdi

           Senin masum yurdunun ışığını görüyordum gözlerinde

           Benim çiğnenen topraklarımın kokusu geliyordu burnuma

           Tüm özlediğim nehirleri senin gözlerinde buluyordum Vina

            Bildiğim içimden sana doğru akan suların

            Taşıdığı doğrulardı Vina.

Vina: Anneni de gördün mü Balal

          Onlar da kurtuldu mu bu büyük boşluktan?

           Bizim adımızı unutmuşlar mıdır yoksa?

           Kıyısında oturup eğlendiğimiz nehir

           Onları korumuştur belkide.

           Sularının sesi kulaklarını çınlatıyor mu hala,

           yoksa bu yıkım sadece bize mi verdi bu özgürlüğü?

Balal: Senin sesin bana o nehrin sularının yankısını getiriyor.

           Annemin ve mutlu çocukluğumun.

           Onları aramıyorum artık Vina.

           Senin olan ve benim olduğum bu karmaşanın ortasında

            ne gelecek ne de geçmiş

            hepsi yok oluyor.

Vina: Sarıl bana Balal.

           Sarıl ki kurumasın nehrimiz.

            ve ömrümüzün diğer çiçekleri sulansın kıyısında.

            Adı kinlere ve düşmanlara inat etsin.

         Sarıl bana Balal.

        Düşmeyelim bu bozgunun kucağına....

          

Arkalarındaki kalabalık dağılırken ayrı yönlere doğru, Balal ve Vina, Babil’in iki esir çocuğunun sarılmasıyla sımsıkı, ışıklar kapanır...