Antaquia’ya zamanı

III. Zaman: İskenderin genarali zamanı......Antakya ismide bu dönemden kalma... Bu İ.Ö. 300’ler. İpsos savaşından sonra I. Nikator Seleukos, şehri şimdiki Samandağı bölgesinden Antakyanın bulunduğu yere taşır. Şehrin Adını, babasının yada oğlunun adını verir. Hikaye edilen dönemde kentin ilk Seleykos’u ve kurucusu ile  son kralı arasındaki olaylar konu edilmektedir....Döneme uygun bir çizgi izlenmiştir...

Anlatıcı:

Öldüğünde İskender

Büyük imparatorluğunun

Parçaları arasından

Ayrı ayrı dünyalar doğmaktaydı

Çiğneyip geçtiği ovaların ve nehirlerin kıyısında

Onun tutkusunun bedelini ödeyenler

Yeniden savrulmuşlardı,

Artık korkuları kendi içlerini oymaktaydı.

Büyük İskender ölmüştü,

Şimdi kim kimden daha Büyük olacaktı.

Kimin hükmü saracaktı zengin kıyıları

Arkada kalanlar arasından

Kim hangi kentin yazgısına dokunacaktı.

Sıra savaşçılarındı.

Oyun yeniden bozuluyor

       ve

Yeniden başlıyordu sonra.

Şimdi Antaquia’ya zamanı........

“Seleucoslar Dönemi”

(bir meclis toplantısı Romayla olan savaş öncesi konuşma İ.ö. 63,64 )

Vezir: ey büyük Seleukos bence de bu savaşa girilmeli siz ki İskenderken bile büyük bir komutanının neslisiniz, yenilgi yüzü göremeyeceğinizden eminim.

SELEUKOS ANTİKOHOS: Evet en büyüğü benim. Neden olduğunu söylemedin, çünkü ben bu kentte sahibim.

Seleukos Nikator( Silüeti belirir) I.( Kentin kurucusu İ:Ö. 300’ler):  Bu kent, en güzel kentten bile özeldir. Buradan sadece geçti İskender; burası dünyanın kalbidir; bilemedi. Ben bunu bildiğim için en büyük ben ve oğullarım olacaktı.

Seleukos Antiokhos: diyorlar ki gelmesin dağların o tarafında kalsın! onlarda bilmiyorlar bu kenttin gücünü. Ama beni bağışlasın bu güzel topraklar burada olmasa da savaşacağım Romalılarla! Madem istedikleri savaş bende savaşacağım onlarla.

Bilsin bu kent savaş başladı……şimdi beni yalnız bırakın…

(meclis tek tek gider,sahne karartılır ve sessizce söyler)

SELEUKOS Antiokhos:

EY YÜREĞİMDE BÜYÜYEN

EY VARLIĞINDAN DOLAYI MUTLU EDEN KENT

 BU SAVAŞTAN SONRADA BAKABİLİRİM NEHRİNE                                              GÜLÜMSEYEBİLİRİM AĞACINA

SENDEN VEDA DEĞİL AMA BİL ÖLSEM BİLE

HİÇ BİR KADINI SEVMEDİM SENİ SEVDİĞİM KADAR….

Karanlığın içinden süzülerek gelir, usulca.

      Kraliçe:

       Ordularını terk etmeyen savaşçı

       Kentin tüm yolların başında ve sonunda

       Gelip geçen her bir tehlikeyi kolluyorsun onun sokaklarından

       Hiçbir yabancı yaklaşamıyor yanına

       Senden çalmak için hazinelerini,

       Bunları biliyorum ama bir kenti kıskanabileceğim

       asla aklıma gelmezdi.

       Bir köleni görseydim kollarında

       İçim bu kadar acımazdı.

       Ertesi sabah onu öldürtebilirdim rahatlıkla

       Ama adını verdiğin kent için

       Ne yapabilirim ki!

Selekuos Antihokos: 

- Ben Antaquia(?)

 Sen kimin kadını olduğunu bilmiyor musun?

Bu kentin kadını nasıl kıskanabilir aşığını?

Hele bu kıskançlığı nasıl bir kölenin hizmetiyle kıyaslayabilir?

Üzerine bastığın benim

Nehrimin kıyısında yetişiyor arasında dolaştığın çiçeklerin

Gecelerimin koynundan taşınıyor sana ziynetlerin

Sen kiminle kıyaslıyorsun kendini,

Yoksa asıl düşmanım yanı başımda mı?

Bunca zamandır bana saldırmaya hazırlanan Roma Sen misin?

Kraliçe:

   Anlıyorum seni Kentim!

   Haklısın biliyorum,

    Kızma bana, özlemlerimin yanında sensizlik

   Daha fazla yakacak canımı.

  Senin yerine Antaquia’ya bakacağım

Gözlerine bakar gibi.

Bu gece seni bırakıyorum yüreğinin derinliklerine.

Belki asıl kendinle ve kentinle baş başa olmalısın.

Benden fazla onlara ihtiyacın olacak!

Selecuos Antikohos:

    -Hışmımdan kurtulmayı ne kadar da iyi biliyorsun!

      İşte seni bu yüzden seviyorum.

     Önce zehrini akıtıyorsun

      Sonra da ruhumu okşuyorsun.

       Aklınla fethediyorsun aşkımı.

       Haydi, şimdi git ve yalnız bırak beni,

      Biraz daha düşüneyim dünyanın kalbini.

Seleucus yalnız kalır, gözleri uzaklardadır ve sahip olduklarını korumanın hesabını yapmaktadır şimdi. Bir yüzleşme yaşanmak üzeredir. Gözlerinin önünde Bu kenti kuran ve ona Antaquia adını veren büyük büyük dedesi gelir. I. Nikator Seleucos. Savaş öncesinin son rüyası veya hayali görünmektedir, şimdi sahnede. Seleucosların sonuncusu İ.ö 63,64’de Antigonos, büyük büyük dedesiyle karşı karşıyadır.

I. Nikator:

                İpsos çayının kıyısında kazandığım zafer sonrasında,

                 Gözlerimin önünde yeni bir kent doğmaya başlamıştı bile.

                Sadece kazanmak için savaşmıştım o gün,

                 Tüm askerlerimle birlikte

                ya kapayacaktık gözlerimizi

                Ya da kazanacaktık!

                Biz kazandık bak Antikohos!

                Antaquia hala senin ellerinin arasında,

                Gücünü asla unutma!

Antikohos: Senin Zamanların kahraman askerleri yok artık,

                    Kimseye söyleyemediğimi

                     Kendime ve sana söyleyebilirim,

                   Saklayacak bir şey yok

                   tam da şu anda,

                  öyle değil mi Büyük Baba!

               

I. Nikator: Bu yüzden buradayım sevgili torunum,

                  Sadece elinde bulunan hazinenin farkında mısın onu merak ediyorum.

Antiokhos: Biliyorum elbette,

                   Beni doğuran bu kentin,

                    Tüm taşlarını, sularını ve kutsal yazgısını

                   Onlarla vedalaşmıyorum bile

                   Çünkü onlar yoksa benim için zaten

                  Çoktan ölmüş olmalıyım.

                  Ölümüyle nasıl konuşabilir bilir insan,

                 Ey İpsos savaşının kahraman komutanı

                 Ve bu kente babanın ve oğullarının adını bağışlayan Seleocus!

                 Romanın büyüyen gücünün karşısında nasıl dayanabilirim!

                 

I. Nikator: Bu Roma Büyük İskenderden ve sonra benden daha mı büyük bir adam?

Antiokhos: Ah Büyük Seleucos,

                   artık sadece büyük olmanın yetmediği bir çağı yaşıyoruz.

                  Roma bir adamın değil bir kentin ve sonra başka bir krallığın adı!

                  Güçlü komutanları Akdenizin tüm kıyılarına hükmetmenin peşinde,

                  Görülmüş şey değil,

                  Tüm kentleri Roma için feda etmekteler,

                          Ve

                    Sonra herkes Roma’nın esiri olsun istemekteler!

I. Nikator: Anladım!

                  Ne yazık ki anladım!

                 Tıpkı bizim İskenderin peşinden koştuğumuz yıllardaki gibi,

                 Bir hayalin peşinde dolanmaktalar onlar da!

                Bak oğul,

                Büyük hayallerin peşinde koşan adamların,

                 Mutlaka gözlerinin görmediği bir zayıf yanları bulunur.

                 Eğer bu savaşacağın Romanın yaralarını bilirsen

                 Asla yenilmezsin!

Antiokhos:  Benim zenginliğimin büyüklüğünü

                     Senden iyi hiç kimse bilemez Nikator!

                    Ben Adımın yankısını taşıyan bu kentten alıyorum büyüklüğümü!

                  Ne yazık ki bunu Romalılar da biliyor

                           Ve

                  Beni yok etmek için

                   Bu kenti almaya geliyorlar.....

I.Nikator: Zenginliklere uzanan tüm yolların kavşağında duruyorsun, Antiokhos!

                 Bunu bütün düşmanların bilmekteler,

                Tıpkı benim zamanımın düşmanları gibi,

               Eğer bu toprakların dışında savaşacak komutanların varsa

                Seninle birlikte yaşamaya devam eder kentinin yazgısı.

               Yarın tüm komutanları topla ve onlara aynen şunları söyle:                                         

“Bana gidip,

 Roma’nın en güçlü komutanını bulun!

Ona gidip,

 Geldiğimi söyleyin.

Hazırlansın o güçlü Roma!

Yok oluşları ellerimden olacak, yarın!”

Antiokhos:

                    Benim kentime sahip olan

                    Dünyaya sahip olur!      

Kraliçe, içeriye girer hızla ve bu arada I. Nikator’un görüntüsü ağır ağır arka plana çekilir ve kaybolur. Kraliçe ne olup bittiğini anlamaya çalışmaktadır.

Kraliçe: Sesleri duyunca sana bir şey olduğunu sandım!

Antiokhos: Bana ne olabilir ki!

                   Beni bu gece yalnız bırakmanı söylememiş miydim?

Kraliçe: Tamam. Hemen kızma, sadece endişelendim.

Antiokhos:        Bunun için çok erken!

                          Bak!

                          Karşındayım hala!

           

Bu bölümün sonu!