Ateş Bey-2

               Biz sıyrıldık lanetlerin kara oyunlarından

               Koca ay kadının davulunun gümbürtüsüyle.

               Bir seher ile selim arasındaki zaman aktı bizim için.

               Sabaha açılan kapılardan akşamın kapılarına doğru bir yolculuk,

               Zamanımızın son ışıkları renklerini yitirmek üzere,

               Biz göğe doğru son yolculuğumuzun eşiğinde   

               Son şarkımızı söylemekteyiz.

               Ağulu göz yaşlarının aktığı her bir nehirden payımıza düşeni yüklendik.

               Gidiyoruz arınmaya ve sonsuzluğa doğru.

               Kapımızı çalan acı dolu her haykırışta

               Bu koca oğlun ve kızın göğe doğru bir yolculuğa çıkmışlardı.

               Umut aramaya, hem tüm yitirilenler adına

               Hem gelecek günlerin neşeli çocukları adına.

               Umutlar indirdik gökyüzünden     

               Ağlayan çocukların gözlerine.

               Uslanmaz oğulların kıyamın ve kıyametin içinde bir ışık aramaktalar hala.

               Onların kanlı lanetleri benim dünyamın içinde tek bir zerre dahi ışımayacak.

               Kıyametlerin hikayesini yapanlar anlatsın.

               Benim ateşimin içinde umut yüklü yıldızlar vardı.

               Yaktığımız tütsülerle kutsadığımız,

                Davullarımızın gümbürtüsüyle çağırdığımız

               Hep aynı ışık ikliminin yolcuları için taşınan umutlardı.

               Düğünlerimizi, şenliklerimizi hep yıldız dağlarının altında

               Sonsuz bir neşe içinde kutladık.

               Neşe bizim kutlu türkülerimizin umutlu adı.

               Ateşlerimizin nazlı alevinin dalgalandığı gecelerde

               Ay tepemizden usulca parlattı tüm kutlu bayramlarımızın

               Renkli tepelerini.

               Biz umudun yolcuları,

               Boynumuza hiç bir kilidin tasması geçmedi.

               Dağlarımız gibi dikildi başımız,

               Nehirlerimiz gibi coşkun,

               Ağaçlarımız gibi, hayvanlarımız gibi gönlümüzce akıttık zamanlarımızı.

               Zamanlarımız içinde bir yolduk, yolcuyduk

               Doru atlarımızın terkisinde ay yüzlü umutlarımız,

               Göğün yedi katında biz umut peşinde dolandık durduk.

               Hastalıkları ve belaları kovaladık yerin yedi kat diplerine.

              Davulumuzun gümbürtüsüyle yedi kat kayalar yuvarladık üzerlerine.

              Kapılarımızın eşiğindeydi kutsal pınarlarımız.

               Kapımızın eşiğinden kovduk tüm lanetlerini kötü ruhların.

              Biz bu dünyanın neşeli oğulları ve kızları

              Aynı süslerin altında dolandık dünyayı.

               Hayvanlarımızın otlarındaydı aynı kutsal güç,

              Atlarımızın gözlerindeydi solmaz ışıklarımız,

              Ağaçlarımızın köklerinde ve biz göğün sonsuz yolcuları,

              Bir çift turna ötüşüyle yazdık yazgılarımızın en ateşli zamanlarını.

              Yolumuzun başında karanlıkların lanetli öfkelerini kovaladık.

              Yolumuz üzerindeki her bir ağulu göz yaşına umutlar taşıdık.

              Biz yüklendik zamanlarımızı ve koca Ay kadınla davullarımızın

              En tok sesiyle inlettik gökleri.

              İlk lanetin ardındaki yaraya dek döktük ağıtların içindeki irini, kini, nefreti.

              Şimdi gitme vaktindeyiz.

              Sonsuzluğa doğru bir yolculuğun kıyısında geçmiş zamanlarımızın

             Hikayeleri canlanmakta.

             Biz yollarımızın sonunda,

             Geçmişten geleceğe yüklerimizi sırtımızdan indirip

             Usulca gideceğiz kayın ormanlarının arkasındaki tepelere doğru.

             Gözlerimizdeki yaşamın kutlu ışığı sönmek üzere.

             Arkamızda bıraktığımız, lanetlerin kara beşiğinde toprak,

             Üstümüzde o lanetleri saran koca bir gök

             Geçiyoruz bu dünyadan.

             Geçtik gidiyoruz ..........

             Kalk koca Ay kadın kalk .........

             Vur davulunun en gergin yerine tokmağını.

Bu sözlerle birlikte her ikisi de davullarına yönelirler.

      Koca Ateş Bey:

                               Hatun kişilerin en nazlısıyla

                               Oğullardan en yüreklisi düşer son yolculuklarının yollarına

                               Bir hayat bu yolculuğa çıkmadan nasıl yaşanır ki?

                               Ne zaman başlanır bu yolculuğa?

         Ağır ağır davullarını çalmaya başlamışlardır. Onlar uzaklaştıkça sesler kesilmeye başlar.

Sesler tamamen kesildikten sonra bir ağıt yankılanır kulaklarda.