Mavi-Eflatun-2

  İnceden bir müzik. Derinlerden sızan tiz bir çığlık gibi. Zirve noktasında sarsacak her bir kişiyi.

Ağır ağır dinecek yine müzik. Sahnenin başından itibaren Mavi Ve Eflatun yüzlerini birbirlerine dönmezler. Aynı sahnenin üzerinde sırtları birbirlerine dönük kendi dünyalarının maceralarını anlatmaktadırlar. Geçişlerde yapılan danslarda sırtları birbirine dönük olmaları mekan vurgusunu artıracaktır. Mavinin kulağındaki bir sestir Eflatun, Eflatunun peşinde olduğu bir damla ışığın adı da Mavi.

Mavi: Dünya ötesinde dünyalar,

          Seni çağırmaya başladığında,

          Geceleri, sularda denizkızlarının saçlarının dalgaları oynaşırmış.

          Yaşlı denizci, kendisinden yaşlı türküsünü söylerken,

          Kara suların büyülü ışıklarının oyunlarını seyrederdik.

          Çocukluğumuzun sarhoş yelkenleri yalpalanırdı,

          O ışık denizinin her bir demetinde.

          Yaşlı denizciler türkülerine devam eder ve biz

          Düşlerimizi yüzdürürdük, yakamozların sahici kucağında

          Şafağın tılsımlı renk cümbüşü sökmeye başladığında ilmeklerini,

          Ayaklarımız topraktan çözülür,

          Yakamozlara yüklü düşlerimizle birlikte

          Ufuk çizgisinin ötesindeki sularda dans etmeye devam ederdik.

          Kara sulara atılmış tohumlardık biz.

          Yemişlerimizi toplamaya,

          Uçsuz bucaksız mavinin koynuna gidecektik.

          Yolumuzun başıydı Mavi.

          Derler ki yaşlı denizciler,

          Mavi deryanın enginliğinden ürktüklerinde,

          Kara toprağın kara oyunlarını düşünürlermiş.

          Savaşçıların korkunç çığlıklarının yankısının kulaklarında şaklaması için

          Fırtınaları çağırırlarmış.

          Bu hal üzere olduklarında esen her bir yel onlara

          Toprağın bağrına düşen her bir damla kanın kokusunu taşırmış.

          Böylece onlar kanla sulanmış kara toprakları görmektense

          Sınır tanımayan enginliğin derinlerinde kaybolmayı tercih ederlermiş.

          Yolumuzun başındaydı Mavi.

          Umutlarımızı yeşertebileceğimiz tek derinlerdi Mavi.

          Arkamızı döndüğümüz topraklarda,

          Çiçeklerimizin açacağı tohumları ekecek bir yer kalmamıştı.

          İnsanoğlunun hırslarının güdüldüğü yaylalarda

          Ve öfkelerinin hasat edildiği tarlalarda,

          Her bir gün kan kusuluyordu.

          Çığlıklar sustuğunda, kara ölüm konuşuyordu.

          Sokaklarda köpekler insanlardan daha şanslı.

          Korkusuz şövalyelerin çocuklarıydık.

          Onların parlak zaferleriyle göğsümüz kabarırdı.

          Açlık ve sefalet içinde gurur,

          Gözlerimizin görmediği, kokusunu bilmediğimiz

          Zengin bahçelerin hayalinden başka bir miras bırakmadı bize.

          Açlık ve hayal hırslarımızın beslendiği iki başlı canavar.

          Biri tüm vahşetiyle bizi saran dehşet mayası,

          Öteki şafakların açıldığı kapılardan esen eflatun bir mucizeler kuşağı.

          Ayaklarım karadan kesilip,

          Ak yelkenlerin altında yalpalanmaya başladığı limandan beni uğurlayan,

          Kara bir gölge ve yaşlı denizciler.

          Yelkenler şişmeye başlayınca,

          Ağır ağır dağıldı gölgeler

          Ve limanda sadece çocuklar kaldı.

          Yolumuzun başıydı Mavi.

          Eflatun düşlerimizin bizi çağırdığı

          Şafakların engin yollarıydı önümüzde açılan.

Eflatun:

              Yüksek tepelerin gözüme değen yamaçlarında kaybolduğunda gölgen,

               Güneşin bahçesinde çocuklarımız oynuyordu hala

               Ve çiçeklerimiz henüz kurumamıştı.

               Soluklarımız şimdiden dönüşünle kutlanacak bayrama hazırlanmaya başlamıştı.

               Sefere çıkan adamların kadınları

               Düğünlerine hazırlanır gibi bir bekleyişe teslim olurlar.   

               Her bir gün, yakılan tütsülerle kutsanır.

               İnce ince işlenir her bir an,

               Ve kıymetli sandıklar hazinesine özenle yerleştirilir günün sonunda.

               Ay geceyi yarıladığında usulca bitirilir gün;

               Sevgilinin ılık nefesine dokunuyormuş gibi.

               Ayrılığın soğuk yüzü ısıtılır,

               Çocukların temiz yüzlerindeki neşe dolu yangınlarla,

               Ah sevgili,

               Kapımızdan girdiğinde tekrar,

               Bahçemizin çiçekleri bile sana sarılmak için uzanacaklar.

               Gözlerimizdeki ateş tutuşacak yeniden.

               Alevler saracak ve ısıtacak tüm evreni.

               Seni beklerken sevgili,

               Günlerim gelişinin güneşli sabahları gibi şavkımaktaydı.        

               Soluğumun içindeydi ışığın.

              Aynı gecenin süsleri altındaydık.

              Şafakta tüm dünya buğulu eflatun denizinde.

              Biz yeşil tepelerin renkli bulutları,

              Yeşilimizin içindeydi eflatun.

              Ömrümüzün tüm filizlerinin çiçeklendiği,

              Gönlümüzün bin yıllık tohumlarının köklendiği,

              Düğün ve cenazelerimiz içinde eflatun renkli iklimlerin,

              Itır kokusuyla tütsülendiği zamanlar  

              Benim sana, sevdanın ayrılığa ve karanın beyaza eşliği

              Aynı kutsal suların kanatları altındaydı.

              Bin yılların türküleri gibiydi hayat.

             Güneşin üzerine doğduğu ve yağmur sularının ıslattığı her bir canın içindeydi eflatun.

             Solukların tükenmeyen neşelerinde ve kederlerinde akan ömürlerimiz,

             Bin yıllık türkülerin ışığında geziniyordu.

             Efsanelerin dilsiz kahramanları canlanıyordu

             Geçtiğimiz her bir yörede.

             Ölüm sade bir eksiklik ya da yarım kalmış bir kanat

             Ve sen benim eksik yanım.

            Dönüşü olmayan bir yola giden kanadım.

            Yarım kalan düğünüm, bayramım   

            Çocuklarımın solan yüzü,

            Kötü ruhların dolandığı bahçem

            Senden geriye kalan bir ben ve ağıtların kara geceleri.

           Biz yeşil tepelerin renkli bulutlarıydık.

           Yeşilimizin içindeydi eflatun.

           Tüm renklerini unutmuş olan ben,

           Karabulutların sardığı bahçemden, usulca çıktım

           Tek bir ışık aradım.

           Önümde uzanan yol boyunca

           Sade bir ışık.

           Karanlıkları delecek olan.

           Soluğumu besleyecek olan ışığı,

           Renklerime can verecek olan ışığı.

           Sevdiklerimden yadigar soluğum,

           Karabulutları yırtacak olan ışığı beklemede.

           Sarhoş denizlerin yelkenleri altında

           Enginliğin bilinmeyen derinlerinden beslenmiş yosun kokan bir Mavi beklemekte.

 eflatun-2