Mavi-Eflatun-3

Tek düze bir ritim. Mavi dalgın, eflatun beklemekte. Dalgaların sesi yavaştan hızlıya yavaşa Mavinin uyanışına, Eflatunun bekleyişine eşlik eder.

        

  Mavi:  Kabaran denizlerin üstündeki köpükler tek tek yok oluyor.

             Köpüklerin ardından saydam bir mavi;

             Parıldıyor, ışık dibe iniyor;

             Oynaşan balıkların yanına kadar çekiyor insanı.

             Işık hızlandırıyor yolculuğu.

             Dört bir yanın, üstün, altın Mavi.

             Gözlerin uzakları aradığında

             Bakışların sisler arasında kayboluyor.   

             Ufuk çizgisinde mavinin beyaza yakın rengi.

             Sınırsızın içinde insan, bir nokta,( küçük bir karınca gibi)

             Zavallı ve çaresiz hissediyor kendini.

Eflatun:

              Mavi’nin kıyısındayım şimdi.

              Biliyorum canlanacak renklerim.

              Eskisi gibi tüm gözlerin perdelerindeki,

              Buğulu düşler canlanacak.

              Sevgilimin baktığı gözler canlanacak yeniden,

              Çocuklarımın kokusu dolacak buram buram her bir bahçenin

               Taze çiçeklerinin al yapraklarına.

Tek düze dalga ritimleri devam etmektedir. Dalga seslerinin başlangıcında Mavi ve Eflatunun sırt sırta sahnenin ortasındadırlar. Dalgalar devam ettikçe ve replik sıraları geldiğinde hareketlenirler sahnenin iki ucuna doğru ilerler.

Mavi:

          Engin,

          Uçsuz bucaksız,

          Sonsuz boşluğun ortasında bir nokta.

          Noktanın içindeki sınırsız dünyalardan,

          Sayısız resimler geçmekte.

          Âdemoğlu,

          O derinliğin ve enginliğin içinde olan,

          Anlamakta var olanı ve kendini tüm çizgilerde.

          Bir gözün gördüğü derya içinde yeniden biçim bulmakta her bir var olan.

         Âdemoğlu çoğalmakta anladığı her bir var olanla birlikte.

         Düşlerinde ayrı bir yol sürmekte,

         Mavi o yolculuğun içinde bir adım.

         Eflatun düşlerimin beni çağıran sesi,

         Bir haykırış okyanusta yankılanan.

         Fırtınaların kulağıma fısıldadığı,

         Derinlerden süzülen bir nefes Mavi.

        

Eflatun:

              Kanatlarını açmış ufka doğru süzülen kuşlar,

              Benim için yeni umutların şafaklarına uçmaktalar.

             Engin suların sadık bekçileri,

             Küçük ağızlarıyla ışıklar arasından taze düşler taşıyorlar bana.

             Mademki soluğum tükenmedi daha,

             İlla ki önümde gitmek için bir yol uzanacak.

             İşte o yolları açacak olan anahtar,

             Eflatun düşlerimin arasına sızacak olan ışık,

             Doğacak olan günün sonrasında ufukta belirecek.

             Yakında dağılacak kara bulutların üzerimdeki saltanatı.

             Kuru dallarımdan taze filizler uzanacak gökyüzüne doğru.   

             Bitmeyen şarkıların hüznü ve neşesi yeniden çınlamaya başlayacak kulaklarımda.

             Yeşil tepelerimizin üstünde yine eflatun bulutlarımız süzülecek.

             Ufukta köpükler kaynaşmaya başladığında

             Gün doğacak yeniden

             Maviyle birlikte gelen ışık doğuracak güneşlerimi.

             

 Mavi:

           Zavallı ve çaresiz olanın umutları

           Dağlara yükseliyor, okyanusları aşıyor.

           Sınırsız içindeki küçük noktanın devasa gücü

           Hiç bir engel tanımıyor.

           Kendi küçüklüğü umurunda bile değil.

          Anlamanın mucizevî gerçekliğinin çıplaklılığı altında

          Derinlerden süzülen kaynağın beslediği ışık,

          Zavallı insanın kavramaya çalıştığı anlam denizinde

          Seni bekleyenlerin hatırına,

          Doğsun artık tüm billur ışıkların

          Köpürsün yeniden denizler,

          Albatroslar karşılasın

          Şenlikli yolculuğumun nadide kıyılarında beni

          Bulutlar arasında kalan düşler canlansın

          Eflatunun ipeksi dokunuşları dolaşsın saçlarımın üstünde.

          Zengin düşlerimizle kavuşma zamanı yaklaşıyor.

          Eflatun zamanların doğacağı günlerin kıyısına doğru yaklaşmaktayız şimdi.

          Yorgun gözlerim ufuktaki kamaşmayla açılacak.

          Doğan günün eşiğindeki renk cümbüşü

          Bambaşka hayatlar bahşedecek bize.

          Geliyorum kıyıda gözlerini ufka dikmiş düş kadın.

          Sesini duyan adam gözlerine doğru yol almakta.

Eflatun:

            Umutları tükendiği zaman

            İnsanoğlunun soluğu kesilirmiş.

            Yitirilen tüm sevdaların ardında kalanlar,

            Önce umutlarını yükleyebilecekleri limanlara doğru göç ederlermiş.

            İşte bu limanlara taşıyan her adımları onlara can katarmış.

            Canıma can, soluğuma umut katan bir limandayım uzun zamandır.

            Acılarımı ve nefretlerimi kustum tüm zamanların lanet türkülerine.

            Şimdi temiz, taze bir solukla

            Yeni doğmuş bir düş gibi kucaklayacağım güneşlerimi.

            Açılan yeni kapılardan süzülen ışığım,

            Senin yolunun üzerine dikilmiş gözlerim.

            Ufukta belirdiğinde gölgen şenlikler başlayacak yeniden içimde.

            Bayramların ocaklarında pişecek yeni umutlarımız.

            Gelecek olan ışık yüklü gemilerin ak yelkenleri altındaki Mavi,

            Seni bekleyenlerin hatırına,

            Köpürsün artık ufuklar,

            Sisler arasından doğacak olanı karşılayacak düşler canlansın.

            Eflatun adımın zamanları dillensin tüm göçlerde.                  

            Düşlerin gerçeğe doğru açılan her yelkeninde           

            Sevda üzere çarpan yüreklerin

            Ufkunda şavkıyan umutlara giden yol,

            İşte şu kadarcık uzakta

            Bir adım, bir adım daha!

              KARA GÖRÜNDÜ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Sahnenin iki ucunda olan Mavi ve Eflatun yüzlerini birbirlerine dönerler. Ellerini gözlerine siper ederek birbirlerine bakarlar. Işıklar ağır ağır kararır. Onlar sahnenin ortasında buluştuklarında

ortalık aydınlar. Kulakların içindeki seslerin gözlerinin buluşmasıyla bu bölüm sonlanır.